W skrócie

Wspinaczka jedną z wybranych dróg na południowej ścianie Zamarłej Turni - słynnej z historycznych i przełomowych wydarzeń w dziejach taternictwa. Usługa przewodnicka obejmuje przeszkolenie i instruktaż, uzupełnienie braków sprzętowych oraz prowadzenie asekuracji. Okazja do rozwoju wspinaczkowego pod okiem fachowca - przewodnika z wieloletnim doświadczeniem. Powrót zjazdami na linie lub z wykorzystaniem Orlej Perci.

Więcej szczegółów

Po lewej stronie ściany Zamarłej, biegnie wielkim zacięciem łatwiejsza droga braci Wrześniaków, dla wielu pierwsza na jaką się odważyli. Dla odmiany tzw. Prawi Wrześniacy są propozycją dla nieco bardziej rozwspinanych taterników. Najpopularniejszy dzisiaj wariant drogi jest wyceniony na VI+. Ale nie tylko pod względem trudności prawa propozycja jest bardziej wymagająca. Trzeba popatrzeć również na konieczność osadzania własnej asekuracji co przy większych trudnościach technicznych może stanowić dla niektórych problem.

Stanowiska są z łańcucha i spokojnie można je wykorzystać do powrotu - oczywiście jeśli na drodze nie ma tłoku. Droga jest piękna. Przecina środkową lekko połogą część ściany a potem śmiało kieruje się ku spionowanym jej fragmentom. Tutaj, niemal na końcu drogi, w zacięciu natrafimy na cruxa. Niektórzy wspinacze wspominają, że piątkowy, bodaj trzeci wyciąg drogi to perełka!

Zamarła Turnia

Ściana Zamarłej Turni jak na warunki polsko - tatrzańskie jest wyjątkowa i jedyna. Przede wszystkim jest skierowana na południe, do słońca. Właśnie południowa ekspozycja w połączeniu z prostą formą samej góry - litymi i gładkimi płytami - powoduje, że większość dróg dosyć szybko wysycha po opadach.

Ta wyjątkowość ściany powoduje także, że letni sezon wspinaczkowy możemy tutaj zainaugurować już w maju. Poniższe zdjęcia wykonaliśmy 14 maja 2022 🙂

Zapraszam do wspólnego wspinania! Nie tylko na Zamarłej 😉

Wspinaczka na Mnicha Drogą Klasyczną

Propozycja z działu WSPINACZKA GÓRSKA. Dla porządku tylko wspomnę, że dobrze by było, abyście nie odczuwali nadmiernego lęku przed ekspozycją! Niby w kontekście tej drogi - mówi się o trudnościach IV do IV+ lecz moim zdaniem w jednym miejscu trzeba się nastawić na kilka około piątkowych ruchów.

Co ważne! Nie musicie posiadać umiejętności zakładania przelotów i asekuracji prowadzącego. Tego nie trzeba się bać. Owszem, zwłaszcza przy gorszych warunkach i śliskiej skale poproszę o asekurację lecz pokażę Wam proste i bezpieczne patenty, które podniosą nasze bezpieczeństwo a nie będą dla Was stresujące. Oczywiście do Waszych zadań będzie należało także wyciąganie przelotów. Poczytaj o asekuracji przewodnickiej.

Ja osobiście bardzo lubię tą drogę. Wychodziłem nią dziesiątki razy, w różnych warunkach, na ogół nie przebierając butów podejściowych. Wam radzę zabrać wygodne, niezbyt ciasne butki wspinaczkowe a nawet magnezję. Będziecie mieć większy komfort i radość wspinania, czucie skały, zwłaszcza w kilku niebanalnych miejscach.

To samo dotyczy odzieży. Zwłaszcza rano, pod zachodnią ścianą Mnicha bywa bardzo zimno nawet w lecie! Jeśli chcesz zapoznać się z informacjami na temat pozostałego ekwipunku górskiego to znajdziesz takie informacje w materiale Ekwipunek i wyposażenie.

Przebieg wspinaczki w towarzystwie przewodnika

Czas podejścia pod drogę od schroniska przy Morskim Oku to mniej więcej dwie godziny. Po wyjściu na Plecy Mnichowe kierujemy się pod ścianę północno-zachodnią, która ma wysokość około 120 - 140 m. Sama droga jest nieznacznie dłuższa.

Pierwszy wyciąg

Stanowisko startowe umiejscowione jest obok zacięcia, na podciętej eksponowanej półce skalnej i dlatego najlepszą opcją jest przewodnicka asekuracja jeszcze na dojściu tutaj, zwłaszcza kiedy rano jest zimno a my jesteśmy nierozgrzani. Nasza wspinaczka rozpoczyna się wyciągiem o umiarkowanych trudnościach w granicach III do IV. Dla kogoś kto wspina się tylko na ściance będzie to pierwsze wyzwanie bo rodzaj wspinaczki, niektóre „ciekawe” ruchy mogą zaskoczyć nawet tych co na hali wspinają się w większych trudnościach.

Trzeba się przede wszystkim mocno rozglądać - chwyty i stopnie są, ale jakoś tak umiejscowione nie zawsze tam gdzie trzeba 😉 Wyciąg ma około 30 m i kończy się na wygodnej póle wyposażonej w solidne stanowisko.

Drugi wyciąg

Teraz czekają na nas kluczowe trudności. Wspinamy się a to zacięciami a to rysami, wyżej pomiędzy wielkimi blokami skalnymi, aż dojdziemy do nyży, nad którą znajdują się kluczowe trudności drogi. Kiedyś było łatwiej ale obryw bloków w zacięciu utrudnił nieco zadanie. I tutaj zależy jak się komu uda poskładać. Jeśli delikwent dobrze wejdzie w trudności to pójdzie fajnie choć nie bez wysiłku (małe stopnie, małe chwyty trzeba technikę wymieszać z siłą...). Jak się komuś źle ułoży to walczy. Tak czy inaczej to raczej V a nie IV.

Na szczęście, i to jest ważna uwaga, można w dowolnym miejscu zawisnąć na linie, a to dlatego, że nasze stanowisko jest metr nad trudnościami. Budowa stanowiska właśnie w tym miejscu ma na celu usztywnić asekurację, ułatwić kontakt wzrokowy, przekazać podpowiedzi ... no i oczywiście robić emocjonujące zdjęcia ;). Uwaga dla wspinaczy - na miejscu jest kilka haków ale jeśli ktoś zdecyduje się tutaj budować stan, to obowiązkowo trzeba je wzmocnić, są do tego doskonałe możliwości.

Trzeci wyciąg

Startujemy zupełnie pionowo w dobrze urzeźbiony próg skalny, by po kilku metrach wyjść na wielką półę o charakterze tarasu. Już na ścianie, czyli dosyć daleko (może 10 m) od przełamania znajdujemy kolejne pancerne stanowisko z kotew (przy klasycznym zespołowym wspinaniu będzie to stanowisko nr 2). Łączymy się tutaj z Drogą Orłowskiego „wpadającą” od prawej. Gdy obrócimy się w lewo, zobaczymy charakterystyczne siodełko na Kancie Klasycznym. Wszystko to jakieś takie kompaktowe 😉

Czwarty wyciąg

Chyba najładniejszy. Startujemy w skos do góry w prawo. Po pokonaniu małej ale technicznej przewieszki wspinamy się systemem rys w płytach. Wszystko to w granicach IV stopnia trudności lecz osoby nierozwspinane w górach mają czasem problem z dostrzeżeniem stopni i wyborem optymalnej techniki. Na końcu zacięcie, parę ruchów na tarcie i... osiągamy Górne Mnichowe Półki.

Obok, po prawej od naszego super pancernego stanowiska, prowadzi droga zejściowa z Mnicha lub... wejściowa jeśli wybraliśmy najłatwiejszą opcję. Lekko po lewej kończy się „samodzielny” Kant Klasyczny. Długość wyciągu 35 m. Uwaga! Jest to jedyny wyciąg na całej drodze gdzie mamy ograniczony kontakt wzrokowy a bywają też problemy ze słyszalnością. Na szczęście wyciąg jest logiczny i na ogół - po uprzednim uzgodnieniu „taktyki” - bezproblemowy.

Piąty wyciąg

Jest dosyć krótki ponieważ jest tylko fragmentem wyciągu robionego przez zespoły taternickie wprost na szczyt. W dolnej części prowadzi łatwym zacięciem a w górnej trzeba pokonać techniczno-siłową ściankę. Nad tą ścianką zawsze buduję stanowisko aby - mając długie auto - móc wspomagać osoby wspinające się. O zdjęciach nie wspomnę 😉

Szósty wyciąg

Idziemy po wisienkę oddaloną zaledwie o kilkanaście metrów. Parę ruchów w zupełnie banalnym terenie doprowadza nas do miejsca gdzie po prawej jak na dłoni widać „Płytę”. To po niej, około roku 1880, słynny przewodnik Maciej Sieczka w towarzystwie Jana Gwalberta Pawlikowskiego - równie nietuzinkowej postaci - wdrapali się na wierzchołek góry, w tamtych czasach powszechnie uważanej za niedostępną dla homo sapiens.

Jednak my idziemy dalej. Pokonujemy małe zacięcie, przewijamy się na lewo, podciągamy nieco i już łapiemy Mnicha za czubek kaptura. To koniec naszej wspinaczki. Dookoła genialne widoki na otoczenie Doliny Rybiego Potoku no i na mieniące się w dole Morskie Oko. Wysokość Mnicha 2068 m npm.

Zapraszam chętnych do wspólnego wspinania. Mogę zabrać jedną bądź dwie osoby. W tym drugim przypadku każdy ze wspinaczy asekurowany jest na osobnej linie. Zapewniam cały sprzęt wspinaczkowy. We własnym zakresie trzeba zaopatrzyć się jedynie w butki wspinaczkowe.

W skalnych ścianach Tatr

Pomogę w realizacji Waszych planów. Możemy wspólnie wybrać się na drogę wspinaczkową (zadbam o przygotowanie i realizację) ale także możemy umówić się na dzień typowo szkoleniowy.

Zapraszam!

Coś dla fanów wspinaczki!

Oto kilka zdjęć z ostatniego miesiąca - droga Puskasa na Wołowej Turni oraz Jargiłło i Prawi Wrześniacy na Zamarłej Turni. Wszystkie wycenione na VI+

p.s. Dwa ostatnie zdjęcia przedstawiają zjazd z Żabiego Konia oraz wspinaczkę na Zachodnim filarze Ganku