Zimowe wejście na Świnicę

Nasze wyjście zdecydowanie najlepiej rozpocząć na Kasprowym Wierchu. To właśnie wjazd wagonikiem kolejki linowej na wysokość niemal 2000 m n.p.m., pozwala z optymizmem myśleć o powodzeniu naszego zimowego przedsięwzięcia. Próby zdobycia Świnicy z Zakopanego, rozsądniej będzie odłożyć na sezon letni. Ciężki plecak, ciężkie buty i przede wszystkim śnieg pod nogami, skutecznie drenują siły - w wersji hard to będzie również konieczność żmudnego torowania. A dzień krótki.

Co istotne, jest to jeden z niewielu szczytów, na który możemy wyjść przy nieco większym zagrożeniu lawinowym. W tym wypadku po przejściu fragmentu głównej grani Tatr, już nad Przełęczą Świnicką, trzeba poruszać się grzędą, a następnie systemem żeber skalnych, którymi - nie bez trudności - wespniemy się na wierzchołek taternicki. Dalsze przejście jest uzależnione od warunków i nie jest oczywiste. Wyzwaniem jest ostra i eksponowana grań. Bywa ona pokryta niestabilnym śniegiem i efektownymi nawisami, a jej przejście wymaga starannej asekuracji liną, zwłaszcza jeśli to właśnie my będziemy pierwszym zespołem po opadach śniegu lub załamaniu pogody.

Świnica zimą to naprawdę fajny cel, godny polecenia, zwłaszcza przy dobrej widoczności. Panorama jest szeroka i obejmuje bardzo duży wycinek Tatr Zachodnich i Wysokich, a horyzont wieńczą takie szczyty jak chociażby Bystra, Czerwone Wierchy, Kościelce, Granaty z Kozim Wierchem, ale także najwyższe szczyty Tatr Słowackich na Murze Hrubego i Krywaniu kończąc. Zapraszam zarówno osoby, które chcą poczuć smak "alpinizmu" oraz tych z Was, którzy mają potrzebę poszerzyć swoją wiedzę i umiejętności. "Po drodze" możemy przećwiczyć techniki poruszania się w rakach i hamowania czekanem. Możemy odświeżyć zagadnienia obsługi ABC lawinowego lub przypomnieć rodzaje asekuracji liną.

Coś na zimę 🙂

A tak działaliśmy w trakcie ostatniej zimy, śnieżnej, niekiedy mroźnej i wietrznej. Wspólnie zdobywaliśmy rozmaite szczyty tatrzańskie - te z Wielkiej Korony Tatr, oraz te te niższe lecz niezwyłe, wspólnie wspinaliśmy się na drogach skalno-śnieżnych i lodowych, wspólnie uczyliśmy się gór odwiedzając przy okazji miejsca znane oraz te znajdujące się na uboczu.

Już dawno nie było takiej zimy, żeby obydwie trasy narciarskie na Kasprowym Wierchu były czynne nieprzerwanie przez cały sezon! Już w grudniu było wyjątkowo dużo śniegu. Do tego grudniowe i lutowe fale mrozu, że aż gałki oczne zamarzały 😉