W skrócie:

Oferta obejmuje doradztwo, przeszkolenie i przygotowanie do działania w pionowym świecie tatrzańskich i podtatrzańskich lodospadów. Poznacie tajniki związane z techniką wspinaczki oraz prawidłowym posługiwaniem się sprzętem wspinaczkowym. Otrzymacie atestowane uprzęże, kaski oraz najnowocześniejsze czekany i raki wspinaczkowe. Waszym instruktorem będzie doświadczony międzynarodowy przewodnik wysokogórski IVBV/UIAGM - czytaj.

Rozwinięcie:

Ten rodzaj wspinaczki dostarcza niezapomnianych wrażeń i cechuje się bardzo dużą estetyką. Sam fakt, że wspinamy się po zamarzniętej wodzie jest intrygujący i pociągający. Nasze doznania potęguje fakt niepowtarzalności naszego przejścia. Lodospady ciągle zmieniają swój kształt, kolor i formę, są plastyczne lub wręcz przeciwnie - bardzo kruche. Bywają uformowane w grube jęzory lub w cienkie, trudne asekuracyjnie polewy i draperie. Nawet następnego dnia, wracając na ten sam lodospad możemy przekonać się o jego zmienności.

Kiedy:

Optymalne warunki do wspinania lodowego zaczynają się na ogół w grudniu a kończą czasem już w końcówce lutego, częściej w marcu a znacznie rzadziej na początku kwietnia. Oczywiście nie ma tutaj sztywnych dat. O tym czy lodospad nadaje się do przejścia decyduje to na jakiej znajduje się wysokości n.p.m. jaka jest jego wystawa względem kierunków geograficznych - ekspozycja i nasłonecznienie a także czy zima jest mroźna czy wręcz odwrotnie.

Dla kogo:

Wszystko zależy od trudności lodospadu. Lodospady posiadają swoją standardową, uśrednioną wycenę trudności wyrażoną literami "WI" (od water ice) oraz cyfrą, np. WI 3. Dobrze aby na początek nie rzucać się na lód trudniejszy niż WI3, najlepiej WI2, gdyż w takim łatwym lodzie najłatwiej przyswoić sobie techniki, poznać różne sztuczki ułatwiające wspinanie i w ogóle zrozumieć specyfikę tego dziwnego medium jakim jest lód.

Łatwe wspinanie lodowe dostępne jest dla każdego ambitnego, w miarę sprawnego turysty, który nie boi się nowych wyzwań. Wspinaczka lodowa w towarzystwie przewodnika jest dosyć bezpieczna gdyż posiadają państwo asekurację odgórną. Wasze pierwsze kroki wcale nie muszą być walką o życie 😉 Wręcz odwrotnie, staram się aby było to jak najbardziej sympatyczne doświadczenie. Nie zmienia to jednak faktu, że zabawa w lodzie naraża uczestników na zwiększone ryzyko drobnych urazów.

Gdzie się wspinamy:

Przede wszystkim nalegam na to aby wspinać się na lodospadach w zasięgu swoich możliwości. Sporo łatwych ale też trudniejszych lodospadów znajduje się w rejonie Hali Gąsienicowej, Morskiego Oka, Doliny Białej Wody, Doliny Staroleśnej i w innych miejscach, choćby w Słowackim Raju.

Sprzęt i wyposażenie:

Tutaj pewnych rzeczy nie da się oszukać. Jeśli zależy nam aby nauczyć się dobrze techniki, czyli w perspektywie wspinać się na trudniejszych drogach lodowych, powinniśmy zainwestować w kilka niezbędnych elementów wyposażenia. Zwrócił bym szczególną uwagę na dobre rękawice oraz buty.

Rękawice powinny być ciepłe, możliwie nieprzemakalne oraz tak skonstruowane aby chronić nasze palce przed przypadkowymi uderzeniami o lód. Do tego powinny być na tyle precyzyjne abyśmy mogli operować sprzętem wspinaczkowym, np. wykręcić śrubę lodową czy wypiąć karabinek. Takie rękawice nie są tanie dlatego na sam początek można mieć jakieś zwykłe, np. narciarskie.

Buty to kolejna ważna rzecz. Idealnie było by aby każdy pretendent do lodowego wspinania posiadał buty sztywne, które gwarantują dobre spasowanie raków, umożliwiają optymalne wykorzystanie rzeźby lodowej a także dają lepszą możliwość odpoczynku na stopniach lodowych. Myślę, że pewnym minimalnym wyznacznikiem tego czy buty są wystarczająco sztywne jest ich przystosowanie do raków półautomatycznych - z tyłu, na pięcie, specjalny rant.

Gdy jest silny mróz musimy szczególną uwagę zwrócić na ciepły i oddychający ubiór. Myślę, że jakaś puchówka jest w takiej sytuacji niezbędna, też druga para suchych rękawiczek. Dla odmiany gdy jest odwilżowo lodospadami może płynąć sporo wody. Wtedy trzeba mieć przynajmniej nieprzemakalną kurtkę z dużym kapturem. Z innych elementów - warto zabrać okulary lub gogle, które chronią przed odpryskami lodu. No i koniecznie weźcie termos z ciepłym płynem!

Cały dodatkowy sprzęt czyli czekany wspinaczkowe, raki, kaski, uprzęże i pozostałe elementy systemu asekuracyjnego wliczone są w cenę usługi.

Wspinaczka na Mnicha zimą

Wejście pod opieką przewodnika górskiego.

Wbrew pozorom wejście na Mnicha zimową porą, wcale nie jest takie trudne! Przy niezłej pogodzie oraz jako takich warunkach śniegowych, szczyt mogą zdobyć nie tylko taternicy, ale również turyści. W tym drugim przypadku realizacją, logistyką i asekuracją powinien zająć się doświadczony przewodnik.

Na wszystkich potencjalnych zdobywców czekają podobne wyzwania. Jeszcze, zanim zaczniemy się wspinać, musimy jakoś dość z Morskiego Oka na tzw. Plecy Mnichowe. Kiedy zima jest kapryśna już ten pierwszy etap bywa nie lada wyzwaniem. Mnicha raczej nie zdobędziemy z przypadku... innymi słowy, jeśli nie wyposażymy się w odpowiedni ubiór i sprzęt, wówczas pozostaną nam tylko tęskne spojrzenia w stronę efektownej turni skalnej 😉

Musicie być przygotowani, że zimą każde wyjście w góry bywa wyzwaniem kondycyjnym, zwłaszcza kiedy śnieg jest głęboki. Z pewnością zaletą podejścia pod Mnicha jest możliwość korzystania ze śladów, które pozostawili turyści wędrujący na Szpiglasową Przełęcz lub Wrota Chałubińskiego - oczywiście bywa, że to my musimy przeciąć nietknięte ludzką stopą połacie śnieżne...

Tak czy inaczej wędrówka z ciężkim plecakiem, w którym oprócz picia, jedzenia i zapasu odzieży musimy wygospodarować miejsce na sondę, łopatę lawinową, raki, czekan i termos, z pewnością robi różnicę względem lata.

Sama wspinaczka w kopule szczytowej Mnicha, również potrafi dostarczyć sporo emocji. Kiedy pogoda dopisuje, wszyscy cieszą się jak małe dzieci skrobiąc rakami po skale. Dla odmiany, w ciężkich warunkach, w mrozie, przy padającym śniegu i wiejącym wietrze, wspinaczka bywa wyzwaniem nawet dla doświadczonych górołazów posiadających dobry sprzęt i odzież. Tak jak latem, Mnicha opuszczamy zjazdami na linie.

Na co zwrócić uwagę planując zimowe zdobywanie Mnicha:

1. Krótki dzień wymaga sprawnego działania oraz dobrej organizacji, w tym wczesnego wyjścia np. o godzinie 5 rano.
2. Warunki śniegowe lub pogodowe potrafią znacznie utrudnić lub nawet uniemożliwić kontynuację przedsięwzięcia.
3. Trzeba mieć niezłą kondycję, najlepiej wcześniejsze doświadczenie z zimowych wędrówek górskich.
4. Trzeba się liczyć z większym i cięższym plecakiem, do którego musimy spakować co najmniej jedną parę zapasowych rękawiczek (jeśli jest duży mróz warto pomyśleć o łapawicach puchowych), zapasową czapkę, nieprzewiewną odzież, kurtkę puchową a także termos z herbatą, batoniki energetyczne, a przy dużym mrozie warto zabrać ogrzewacze do dłoni i stóp.
5. W zakresie sprzętu specjalistycznego, musimy do plecaka zmieścić sondę i łopatę lawinową. Zabieramy detektor lawinowy, raki, czekan a najlepiej również kije trekingowe. Fajnie by było wspomóc, torującego w śniegu przewodnika, w wyniesieniu części sprzętu wspinaczkowego choćby liny.
6. W trudnych warunkach wspinaczkowych, kiedy skały są zalodzone, wspinaczka nawet najłatwiejszą drogą na Mnicha jest wyzwaniem!
7. Na górę możemy wspiąć się także trudniejszym Zacięciem Robakiewicza - zdjęcia w galerii poniżej.
8. Trzeba mieć dobre buty. Chodzi tu o buty z twardą, sztywną podeszwą, najlepiej przystosowane pod raki półautomaty.
9. Czasem wychodzimy na nartach. Tutaj konieczne są spore umiejętności narciarskie pozatrasowe.
10. Pamiętajcie o ochraniaczach na obuwie (tzw. stuptuty) oraz kijach z dużymi talerzykami.